همه شواهد نشان می‌دهند که انقلاب نان و آزادی در مصر در حساس‌ترین نقطه حیات خود قرار گرفته است. نقطه‌ای که در آن تکلیف آرایش سیاسی جامعه مصر در حال تعیین شدن است. و درست در این نقطه حساس کمبود یک حزب ژاکوبنی، حزبی که به اندازه کافی مجرب باشد، حزبی که به فنون قیام مسلح و مسلط باشد، حزبی که واقعیت زندگی را بشناسد و نبض تپنده اش را تشخیص دهد، حزبی که لحظات را دریابد، بیش از هر چیز به چشم می خورد. انقلاب تنها روندی اجتماعی و دراز مدت نیست. در لحظات تعیین کننده، این عنصر توطئه است که در انقلابات نقشی برجسته می یابند. هر کس که این را انکار کند، یا ابله است و یا عوامفریبی که خود مشغول توطئه است. و در مصر امروز انقلابیون ضعیف ترین توطئه گرانند.

با سخنرانی مبارک در واکنش به تظاهرات میلیونی مردم مصر، تعرض ضد انقلاب شروع شد. این سخنرانی بیش از هر چیز ترسیم خطوط مقاومت ارتجاع منطقه در مقابل روند انقلابی رو به گسترش در کل منطقه است. مبارک اکنون دیگر به اصلی‌ترین سنگر مقاومت ارتجاع در منطقه تبدیل شده است. آنچه امروز در مصر می گذرد، دیگر مبارزه طبقاتی محدود به مصر نیست و سرنوشت آن را نیز دیگر توازن قوای درون مصر به تنهایی تعیین نمی کند. تحلیل موضعگیری مبارک برای شناخت عمل‌کرد ارتجاع در منطقه از اهمیتی حیاتی برخوردار است.

از همان روز انتخابات بگیر و ببند شروع شد. پلیس ضد شورش و لباس شخصی ها با باتوم و چماق به جان تظاهرکنندگان افتادند و رهبران اپوزیسیون و حتی تعدادی از کاندیداهای ریاست جمهوری هم دستگیر شدند و از آن زمان تا کنون در زندان به سر می برند. دولتهای دمکراتیک غرب هم نگرانی عمیق خود را از «تقلب گسترده در انتخابات» و از سرکوب «جنبش دمکراتیک» اعلام کردند و تحریمها شروع شد. زمان: دسامبر 2010، مکان: …. می‌توان به جای این سه نقطه هر کشور دلخواهی را نوشت. شرطش این است که برنده مخالف غرب باشد و بازنده طرفدار غرب.

 برای قضاوت قطعی درباره تحولات پرشتاب و حیرت انگیز تونس اطلاعات و داده‌هایی بیش از آنچه که امروز در دسترس است، مورد نیاز است. با این همه مشاهدات اولیه از خیزش توده های زحمتکش در تونس تحولی نو در ژئو پلیتیک جهان امروز را نشان می دهند. برای نزدیک شدن به شناخت این مؤلفه های نو، لازم است به برخی از جوانب این تحول پرداخت.

انتشار دو نوشته تقریباً همزمان با هم پایان دوره ای از تفوق ایدئولوژیک چپ خرده بورژوائی بر جنبش کارگری را به نمایش گذاشت. هر دو این نوشته‌ها از جانب کسانی انتشار یافته‌اند که در ضدیت با ایجاد سندیکا ها در سالهای گذشته نقش محرک اصلی در درون چپ را ایفا می کردند. و هر دو این نوشته‌ها به شکست خود اذعان دارند. هر یک به گونه ای.

 آقای امیر پیام مناسبت انتشار یادداشت من تحت عنوان «تبریکی دیر هنگام و پاسخی به مدعیان» را بهانه مناسبی برای حمله به من تشخیص داده است. ایشان ظاهراً از این برآشفته است که من در نوشته‌ام کمیته هماهنگی را به ناروا مورد انتقاد قرار داده‌ام و علاوه بر آن به برخی از به زعم ایشان فعالان جنبش کارگری نیز اهانت کرده ام. ایشان نتیجه گرفته‌اند که آنچه من امروز دنبال می‌کنم همان سیاستی است که قبلاً از جانب کسان دیگری دنبال می‌شده است. نوشته ایشان پاسخی هر چند کوتاه را لازم می کند.

دومین سالگرد تشکیل سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه را به این سندیکا و به همه کارگران نیشکر هفت تپه تبریک می گویم. این تبریکی است دیرهنگام ولی لازم. قصد ارسال چنین پیام تبریکی را نداشتم. برای مائی که با تأسف در خارج از کشور به سر می‌بریم و در کنار این دوستان نیستیم، مائی که تنها می‌توانیم در شادیهای این‌ دوستان شریک باشیم و نه در تلخی های آنان، حق این بود که منتظر می ماندیم و پیامهای تبریک دیگرانی را می‌خواندیم که داعیه سازماندهی تشکلهای کارگری در ایران را دارند.

پیش‌بینی این که پیرو جنبش دست راستی سبز فضای سیاست و ایدئولوژی در جامعه ایران به راست خواهد چرخید، چندان دشوار نبود. این را ما از همان روزهایی که سبز خیابانها را به اشغال خود درآورده بود گفتیم. این چرخش به راست را امروز در همه جنبشهای اجتماعی می‌توان مشاهده کرد. از شاخه‌های مختلف سبزمذهبی و سکولار گرفته تا روشن‌فکر لائیک و دمکرات و از جنبش های زنان گرفته تا جنبشهای دانشجوئی، از راست گرفته تا چپ. مؤلفه های مبارزه طبقاتی در ایران یک خیز بزرگ به سمت راست برداشته است.

مقدمه

دوم خرداد 1376 و جنبشی که به همین نام شناخته شد یکی از وقایع مهم در تاریخ معاصر ایران است که بدون بررسی و بازشناسی ابعادش بسیاری از وقایع سیاسی پس از آن، بویژه جنبش پسا انتخاباتی سال 88، قابل درک نیستند. با بررسی نظرات بسیاری از فعالین سیاسی و به خصوص فعالین چپ در می یابیم که هاله ای از ابهام هنوز بر فهم تحولات آن دوره سنگینی می کند. جنبش دوم خرداد چه بود، چرا بوجود آمد، چه تاثیراتی برجای گذاشت و به کجا انجامید؟ این سوالات و سوالاتی مشابه هنوز در یک بررسی علمی و جامعه شناختی پاسخ نگرفته اند و در گرد و غبار یک جدل ژورنالیستی، سیاسی و ایدئولوژیک مدفون شده اند.

"در مقابل يك صفحه كمونيستى در اينترنت صدها صفحه بورژوايى قد علم خواهند كرد، در مقابل يك نشريه كمونيستى دهها و صدها نشريه ريز و درشت بورژوايى، در مقابل يك نويسنده و سخنور كمونيست صدها و هزاران چهره بورژوا. اين كاركرد مكانيسمهاى موجود اجتماعى در جامعه اى است كه از پيش بر مبناى نابرابرى بين شركت كنندگان در مبارزه طبقاتى بنا شده است. ...