هنوز چند ساعتی از انتشار یادداشت کوتاه «این بدعت چیست؟» نگذشته بود که پاسخی از جانب «یکی از دوستان محمود صالحی» منتشر شد تحت عنوان «بدعتی در کار نیست! پاسخی به جنجال خواهی بهمن شفیق». این یادداشت البته امضاء شخص خاصی را ندارد و شاید همین بهتر هم باشد. در حقیقت این پاسخ را میتوان پاسخ «خانواده و دوستان صالحی» تلقی کرد که متن مورد مشاجره فراخوان کمک به صالحی را متشر کردهاند.
صدور و انتشار بیانیه ای تحت عنوان « برای نجات جان محمود صالحی بشتابیم » از جانب خانواده و دوستان محمود صالحی، بیش از آنکه وخامت وضع جسمی صالحی را نشان دهد، بیانگر وخامت وضعیت چپی است که همه قطب نماهایش را از دست داده است. موضوع بیانیه کمک به یکی از «رهبران سرشناس طبقه کارگر ایران» برای غلبه بر بیماری ای است که جان وی را به خطر انداخته است.
تا همینجا هم جنبش پساانتخاباتی در عرصهی ادبیات سیاسی چپ چه شگفتیها که نیافریده است. این جنبش در سطح چپ، گاهی با انقلاب 1905 و 1917 در روسیه مقایسه شده و گاهی هم لباس خود را بهتن انقلاب 1848 فرانسه کرده است. بخش وسیعی از چپ برای توجیه تعلق خاطر حود به جنبش پسا انتخاباتی از هیچ کوششی دریغ نکرد و مایه گذاشتن از انقلابات دوران آغازین سرمایه داری هم یک پای این کوششها بود.
یورش کماندوهای اسرائیل به کاروان حامل کمکهای انسانی به غزه را بدون تردید باید در شمار قساوتمندانه ترین موارد نقض حقوق بینالمللی و قوانین جنگی پس از پایان جنگ دوم جهانی به حساب آورد. این یورشی آشکار و علنی بود در آبهای بینالمللی به کاروانی متشکل از غیر نظامیان و حامل کمکهای انسانی به مردمی که بیش از سه سال است در محاصره کامل به سر می برند.
"شعار ما خطاب به دشمن اين است: شست ها در تخم چشم ها و زانوها بر سينه."
فقدان تئوري و نداشتن پلتفرم سياسي، شفاف نبودن استراتژي كلان و مبهم بودن تحليل از شرايط روز مي تواند هر جريان انقلابي را با خطر نابودي همراه سازد.
یاد فرزاد کمانگر، این قلب طپنده زحمتکشان، آموزگار شریف و دوست داشتنی کودکان، فرزند طبقه کارگر ایران را گرامی می داریم.
سایت امید
با توجه به بحثهايى كه در خصوص ويژگيهاى حقوق كار وجود دارد، در تعريف حقوق كار حقوقدانان كشورهاى صنعتى اين رشته از حقوق را آشكارا عرصهى دخالت و تأثير عوامل مختلف اقتصادي، سياسي، دينى ،ايدئولوژيك و اجتماعى می دانند.
یاداشت: کار نوشتن مقاله حاضر حدود ده روز قبل از اول ماه مه به پایان رسیده بود. تنظیم نهائی متن برای انتشار اما چند روزی به درازا کشید. چند روز بسیار مهم و پر ماجرا. خواننده هشیار متوجه خواهد شد که استدلالات نوشته حاضر بر مبنای داده های موجود در آن تاریخ است و موضعگیریهای منتشر شده از جانب احزاب و دستجات مختلف در چند روز منتهی به اول ماه مه در نوشته حاضر منعکس نشده اند. با این حال احکام و ارزیابی های نوشته حاضر به نظر من بر سر جای خود باقی هستند و تحولات چند روز اخیر تنها در تأئید این احکام و ارزیابی ها بوده اند.
عباس عبدی مصاحبهای انجام داده است با رادیو دویچه وله. عبدی یک نظریه پرداز نسبتاً معتدل اصلاح طلبان است. کسی است که وی را به مراتب بیشتر میتوان لیبرال نامید تا گنجی که مانیفست «لیبرالیسم» خود را بر بستر روزه شهادت نوشت و کارل پوپر و فریدریش فن هایک را معلمان خود به حساب میآورد و نه جان لاک و راولز را.
در قسمت اول مقاله حاضر به مباحث عمومی پیرامون منشورمطالبات حداقلی کارگران ایران وارتباط آن با تحولات جاری در ایران و ضرورت هایی که بخشی از تشکل های کارگری را به انتشار آن در مقطع 22 بهمن واداشت پرداختیم و تاثیر آن را بر جنبش کارگری بررسی کردیم. در این قسمت به مصاحبه رضا رخشان با سایت جنبش کارگری می پردازم و برای پرهیز از تکرار، همزمان به برخی از انتقاداتی که از نظرات او صورت گرفته اشاره می کنم.
نتشار منشور مطالبات حداقلی کارگران ایران تاکنون با تفاسیر متفاوتی روبرو شده است. اهمیت این منشور و زمان انتشار آن بررسی برخی از این تفاسیر را لازم می نماید. نوشته حاضر در دو بخش به این موضوع می پردازد. در بخش اول مسائل عمومیتر مورد بحث قرار میگیرند و در بخش دوم به برخی از تفسیرها در رابطه با منشور و بهخصوص به برخی انتقادات در رابطه با مصاحبه رضا رخشان با سایت جنبش کارگری می پردازیم. پیش از ورود به این بررسی لازم است نگاهی به روند تحولات ماههای اخیر در ایران داشته باشیم.
