کسی که در میانه تجاوزات و جنایات جرج بوش و اوباما و نتانیاهو و مرکل بر جنایات هیتلر و هولوکاست زوم می کند، در حال تبرئه جنایتکاران جدید است.   . قراگوزلو هم مثل چپ های مرعوب و شیفته دموکراسی اجازه سخن گفتن را با حمله به استالین کسب می کند. تاکید هرباره بر جنایات استالین توسط امثال او نه برای درس گرفتن از تاریخ، بلکه بیش از هر چیز سیگنالی است که برای پذیرش به اردوی دموکراسی می فرستد. همان طور که اشاره به فرهنگ لومپنی پوتین نیز اقدامی است برای مقایسه و تاکید بر متمدن بودن اوباما.   امروز تاکید بر جنایات داعش نه تنها شهامت نمی خواهد بلکه کوششی است برای کم رنگ کردن جنایات دوستان دموکرات و متمدن. به فراموشی سپردن آن نیم ملیون کودکی است که در عراق فقط در نتیجه تحریم ها جان سپردند. نادیده گرفتن صدها هزار کودکی است که در نتیجه استفاده آمریکا از اورانیوم ضعیف شده نسل اندر نسل ناقص به دنیا خواهند آمد. شرم بر چنین سوسیالیستهائی و "فرهنگ"شان.

بعد از پایان اختلاف هسته ای  ایران با غرب و باز شدن ورود قانونی سرمایه گذاری درایران، بنا به بی اعتمادی و جنگ قدرت جمهوری اسلامی با آمریکا، از یک سو اروپا یکه تاز میدان شد و از سوی دیگر تلاش جناح رهبری برای عقب راندن تعرض بخش پروغربی مسلط بر دولت و گسترش روابط با روسیه به سطح تازه ای ارتقا یافت.

یا مارکس چرند گفته است، یا عباس فرد. یکی از این دو حالت درست است. یا شاید هم هیچکدام چرند نگفته اند و هر دو، دو حرف متفاوت میزنند. در این صورت عباس فرد موظف است که با شهامت اعلام کند که نظریات او مخالف نظریات مارکس اند. این نمی شود که دو سال و اندی پس از انتشار، کماکان نظری مخالف نظر مارکس را به او نسبت داد.

چگونه می توانید به خودتان اجازه بدهید که نخست مطلبی را از کسانی به اشتراک بگذارید و بعد در موردشان چنین خزعبلاتی را هم طرح کنید؟ فقط در یک حالت می شود چنین حالتی را تصور کرد و آن هم این که امر شما فقط و فقط بندبازی در فضای مه آلود برای کاریر سیاسی باشد. حقیقتا اگر شما دارنده همان اکانت هستید، بهترین خدمتی که میتوانید به ما بکنید این است که نه خبری به ما بدهید و نه خبری از ما بگیرید. حتی بهتر است که بروید و در همان اکانت همه مطالب ضد ما را هم به اشتراک بگذارید. کمونیسمی که ما برایش مبارزه میکنیم نه تنها جائی برای چنین بندبازیهائی ندارد، بلکه اصولا  از جمله در مبارزه بر علیه چنین بندبازیهائی است که باید قوام بیابد. یا آن رفتار را از بنیاد اصلاح می کنید و یا این که خدا روزی تان را جای دیگر حواله کند

تروریستهای پاریس نیز مانند لایه کادری مهاجرین داعش، از همان مناسباتی برخاسته اند که در غرب حاکم است ... نفرین شده ای بی آینده، موجودی تحقیر شده. لمپن پرولتاریای بدیل لمپن بورژوازی. یک روی انحطاطی فراگیر که روی دیگر آن را بچه پولدارها تشکیل می دهند. به همان اندازه که رولکس و فراری و پورشه و پورنو غایت جهان "بچه پولدار" و هدف هستی اش را شکل می دهد، به همان اندازه نفی هستی اینجهانی غایت آرمانی مبارز داعش و القاعده را شکل میدهد.

اگر لحظۀ عروج القاعده با لحظۀ عروج گلوبالیزاسیون همراه بود، لحظۀ عروج داعش با بحران گلوبالیزاسیون همراه شد. بحران اقتصادی سالهای 2008-2009 نشان داده بود که دولت ملی نه تنها از بین نرفته است، بلکه در آرایش بورژوازی کشورهای مختلف نقشی کلیدی نیز ایفا می کند. همۀ تئوریهای زوال دولت و جایگزینی آن با کنسرنهای جهانی اکنون به یکباره با واقعیت سر سخت افزیش رقابت جهانی در قالب افزایش خصومت بین دول مختلف روبرو می شدند. پلاتفرم جهانی القاعده اکنون دیگر پاسخگو نبود. این پلاتفرم به قلمرو نیاز داشت.

در این ارکستر به راه افتاده توسط چپ پروغرب در مدیای مجازی به همه چیز پرداخته میشود بجز پاسخ به یک سوال و آن این که این هم دردی شما به این شدت و حدت زمان سوزاندن کارگران اوکراینی در اودسا و کشتار مردم لیبی، لبنان، سوریه، فلسطین و عراق  کجا بود.

پس از پاریس، هیچ چیز ساده تر از آن نیست که با انگشت نشانه داعش و القاعده را هدف قرار داد و از جنگ توحش اسلامی با "جهان متمدن" سخن گفت. و هیچ چیز فریبکارانه تر از این لق لقه هرزه گویانه لیبرالی نیست. حمله تروریستی به شهروندان پاریس حمله به جهان متمدن است اما حمله همان تروریستها به اهالی بیروت و نمازگزاران مساجد پاکستان و عراق و یمن، "جنگ فرقه ای". در پاریس این شهروند نماد انسانیت است که مورد حمله واقع می شود و حق حیاتش نقض میگردد، اما در کراچی این نمازگزاران "شیعه" هستند که هدف "سنی" ها قرار گرفته اند.

انقلاب "منطقا" نیازمند تروریسم نیست همچنانکه "منطقا" نیازمند قیام مسلحانه نیست. عجب بدیهه گوئی های آموزنده ای! اما در عوض انقلاب از طبقۀ انقلابی می خواهد که با تمام ابزارهائی که در خدمت آن است به هدفش دست بیابد. اگر لازم شد با قیام مسلحانه، اگر لازم شد با تروریسم. طبقۀ انقلابی ای که با سلاح در دست قدرت را تصرف کرده است، موظف است که تمام تلاشهائی را که برای بیرون آوردن قدرت از دست او صورت میگیرند، به همان ترتیب با سلاح در دست سرکوب کند.

برای کمونیسم معاصر، تحولات جاری شرایطی نوین را ایجاد می کنند. ورشکستگی لیبرالیسم جهانشمول و خویشاوندی آشکار آن با ارتجاع اسلامی، نه تنها صفوف داخلی و جهانی رژیم چنج را هر چه بیشتر تضعیف خواهد نمود، بلکه همچنین شکافهائی سنگین در خطوط مستحکم ایدئولوژیک لیبرالیسم ایجاد خواهد نمود. اگر تا پیش از آشکار شدن پیوند عمیق بربریت آشکار حاکم بر خاورمیانه با بربریت نهفته در نظم ضد انسانی سرمایه داری و نظام دمکراتیک آن، سخن گفتن از جهانی صلح آمیز در پرتو سوسیالیسم تخیلی موهوم به نظر میرسید، امروز هر چه بیشتر این روشن میشود که باور به سعادت و خوشبختی در نظم موجود توهمی پوچ است.