مالجو تمایلی ندارد که طبقه سرمایه دار را هم همچون طبقه کارگر خلع طبقه نماید. او به این سطح از حضور بورژواها به عنوان یک طبقه برای نتیجه گیری های بعدی نیاز دارد. بدون چنین طبقه ای، حداقل اقتدار لازم برای تحولات مورد نظر مالجو تامین نمی شود. هر چند طبقه بورژوا هم جنسی در میان اجناس بنجل این سمساری است اما باید در جای مناسب قرار گیرد و توی چشم بزند. در نظریه بافی مالجو این کارگران هستند که باید خلع طبقه شوند تا بتوان از همان ابتدا استعداد آن ها برای تحمیل تغییرات اجتماعی را نفی نمود و جایگاه آنان را به سرباز جنبش های سیاسی طبقات دیگر تنزل داد.

ما می توانستیم برای جمع کردن سیاهی لشگر در آن مکاتبات با آن " جوان چپ" پرنسیپ های خود را بفروشیم  وبا باج دادن  او را از خود نرنجانیم اما ما این کار را بی پرنسیپی مطلق دانستیم. اتهام بیمار، مالیخولیایی، روانی و.. همان صفاتی است که "چپ" به سوی کسانی پرت می کند که بجای جمع کردن "هوادار" از حقیت دفاع می کنند مثل همان داستان خرید کلیه در بازار آزاد.

اسناد مصوبه کنفرانس همان اسنادی هستند که تحت همین عنوان به بحث گذاشته شده و با دقت فراوان در جزئیات به تصویب رسیده اند. این روال شناخته شده هر جریان سیاسی جدی است که تنها اسنادی در شمار اسناد رسمی به حساب می آیند که رسما نیز به تصویب شرکت کنندگان در نشستهای مربوطه رسیده باشند. تدارک کمونیستی نیز خود را به همین روال متعهد می داند.

ما با دو گرایش در چپ روبه رو بوده و هستیم. گرایشی از گذشته که سرمایه داری را با زور و غارت و تجاوز توضیح می دهد و از آن درکی اخلاقی بر اساس توزیع غیر عادلانه و حرص و طمع طبقات دارا به نمایش می گذارد. و گرایشی جدید که بعضا در همان گرایش پیشین ریشه دارد و عنصر زور، فساد، دخالتگری دولت، تصاحب ثروت های همگانی را انباشت غیر سرمایه دارانه نام می نهد و همان طور که گفتم اگر در کشوری همچون ایران با نمونه هایی از این موارد مواجه شود، آن کشور را از افتخار سرمایه داری بودن خلع می کند

این نظریه پردازان، توهمی از یک سرمایه داری کلاسیک و ارگانیک را به تصویر می کشند، که در جهان واقعی مابه ازایی ندارد. این موهومات به این دلیل در صورت تئوری ارائه می شوند تا نقش قدرت سرکوب و دیکتاتوری مکنون در سرمایه را بر تداوم انباشت کتمان کنند. در این تصور دموکراسی نه ماسکی برای پنهان نمودن این دیکتاتوری، بلکه جزئی ذاتی از سرمایه داری است که عوامل مختل کننده ی عملکرد دست نامرئی را خنثی می نماید. مطابق این درک  جوامعی که از ماسک دموکراسی بهره نمی برند، پیشاپیش "غیر سرمایه داری" اند.

نویسنده اعلامیه حزب حکمتیست اینقدر در محکوم کردن روسیه عجله داشته که در همان پاراگراف اول توجه نمی کند که حمله 22 نوامبر در حومه دمشق بود نه ادلیب که در 22 اکتبر آن هم طبق ادعای " دیده بان حقوق بشر" صورت گرفته که آنها به عمد آنرا به سازمان پزشکان بدون مرز نسبت می دهند  و شاهدینی هم که از آنها نقل خبر می کنند همان "انقلابیون" حمید غلیون اند که در همان حوالی مشغول سر بریدن بوده اند.

محمد خاتمي را از سال هاي دور مي شناسم، از کيهان سال 58 و کمي پيش تر از آن، از مرکز اسلامي هامبورگ، زماني که جانشين شهيد آيت الله محمدحسين بهشتي بود....در دفاع از منش و کنش خاتمي... صدها يادداشت نوشته ام، نيز در نقد آنها، در تدوين يکي دو سخنراني محمد خاتمي - نمونه اش سخنراني در يونسکو - مشارکت مستقيم داشته ام، چند سالي را به همراه عطاءالله مهاجراني، احمد نقيب زاده، سيدحسين سيف زاده، داوود هرميداس باوند و زنده ياد داريوش اخوان زنجاني و... در گروه علوم سياسي مرکز بين المللي گفت وگوي تمدن ها طي روزگار کرده ام و به تاييد همين بزرگان بيشترين مقالات را - چه به لحاظ کيفي و چه از نظر کمي - در زمينه تبديل ايده گفت وگوي تمدن ها به نظريه نوشته و منتشر کرده ام.... من طي بيست و سه مقاله مبسوط و پنج سال تلاش پژوهشي کوشيده ام اين ايده را - با تاکيدي که سازمان ملل متحد داشت - به عنوان مکملي براي منشور حقوق بشر ملل متحد به نظريه تبديل کنم و به توفيق نسبي نيز رسيدم، اما... به دلايلي همه تلاش بي مزد و منت ما نيمه کاره ماند.

فرض هم بگیریم که اسدی مقالات متعدد عباس فرد را در سایت امید ندیده باشد، در چنین حالتی سوال او از بهمن شفیق باید این باشد که این شخص را میشناسید یا نه؟ نه این که این فرد آیا مشکوک نیست؟! همین حالا در فضای مجازی خیلی ها هم دیگر نمیشناسند. طبق منطق رضا اسدی باید به همه بهم مشکوک باشند! فقط کسی استدلال خر رنگ کن اسدی را می پذیرد و آن را به پای جوانی و بی تجربگی اش میگذارد و از آن رد می شود که ضربه زدن به تدارک کمونیستی از طریق تخریب بهمن شفیق برایش مهم تر از حقیقت باشد.

کریسمس تبریک ندارد. عیدی است مثل بسیاری از عیدهای مذهبی دیگر که مناسبتی خجسته از طبیعت را به نفع تبلیغ مذهبی مصادره کرده است. اما کریسمس سال 2015 حلب متفاوت است. این عید را نمی توان به مسیحیان حلب تبریک نگفت. نمی توان به همۀ مسیحیان دیگری که در شهرها و قصبه های زادگاه خویش در سوریه به خاک و خون کشیده مانده اند و بسیاری از آنان تفنگ به دست گرفته اند و برای حفظ حیات خویش پا به میدان نبرد گذاشته اند، تبریک نگفت. نه، کریسمس را باید به مسیحیان حلب تبریک گفت.

ما ضایعه مرگ زهران علوش را به رحمان حسین زاده، فاتح شیخ الاسلام و اعضاء حزب حکمتیست و همچنین سایر احزاب خانوادۀ مقدس کمونیسم کارگری و کلیه احزاب چپ دلسوز انقلاب سوریه، از آنارشیستها تا چپ سوسیال دمکرات و دوستان چپ پست مدرن و خانواده فدائیان و سازمان محترم راه کارگر تسلیت میگوئیم و برایشان صبر فراوان آرزو میکنیم.