حیرت آور است که در جهانی که مجموعه تضادهای عینی نهفته در درون نظم مسلط بر آن با شتابی بی نظیر به نقطه انفجاری بزرگ نزدیک می شوند؛ در جهانی که سه دهه پس از اعلام پیروزی همیشگی سرمایه داری بر سوسیالیسم در هیچ کشوری از جهان هیچ سخنی از سعادت عمومی نمی تواند در میان باشد، باز هم این راه حل های سرمایه داری در اشکال مختلفند که خود را به عنوان بدیلهائی در مقابل وضعیت موجود طرح نموده و در مقابل توده کارگران و زحمتکشان قرار می گیرند.
اکتبر یک انقلاب ساده نبود، حتی یک انقلاب فقط بزرگ نبود. امروز و بعد از سه دهه سلطه قاهره سرمایه داری بر سرتاسر جهان بهتر آشکار می گردد که اکتبر آغاز برش قطعی بشر با دوران بربریت خویش، با دوران پیشا تاریخش بود. اکتبر نقطه آغاز تاریخ واقعی بشر بود و این نیز باقی خواهد ماند. رهائی بشر از نقطه ای تداوم خواهد یافت که اکتبر در آن به پایان رسید.
آدام اسمیت معتقد بود دست نامرئی بازار همه چیز را بهینه می کند. اما کدام دست نامرئی این رسانه ها را اینگونه "بهینه" می کند؟
از تکانه های عمیق ژئوپلیتیک و افول و عروج قدرتها و مرزهای لرزان جنگ و صلح
این خبری مسرت بخش است که میتوان از برلین دریافت کرد. مردم برلین خیلی ساده یکی از راهکارهای حل بحران مسکن و یا لااقل کاهش فشار آن بر دوش توده محرومان جامعه را نشان دادند. آنها چیزی را پیش کشیدند که مدتهاست برای ایران به تابو تبدیل شده است و حرفی از آن نباید زد: مصادره. مصادره مجتمع های مسکونی...
رفقا، زمان عمل مشترک فرا رسیده است. زمان آن فرارسیده است که مشترکا به نبرد با دشمنان طبقاتی خویش برخیزیم؛ نیروی خود را یک کاسه کنیم؛ به تبادل نظر و مشورت با یکدیگر نشسته و به یاری همدیگر برخیزیم.
در قضیه افغانستان مسأله ایجاد یک مرکزیت از سوی طالبان و در مقابل، "فقدان مرکزیت" نیست. چنین فقدان مرکزیتی یعنی جنگ داخلی ای خونین و چه بسا خونین تر از سوریه. بله این فاجعه ای خواهد بود به مراتب هولناک تر از قدرتگیری طالبان. آن اپوزیسیون امرالله صالح و احمد مسعود هم اگر قادر به کاری باشند، آن کار نه ایجاد یک افغانستان فدراتیو بلکه زدن جرقه یک چنین جنگ خونینی خواهد بود.
آنها منتقد بیعدالتیها و نابرابری های اجتماعی و جنگ طلبی ها و توسعه طلبی های امپریالیستی اند. اما آنها با توهماتشان نه تنها به مبارزه با این پدیده ها یاری نمی رسانند، بلکه فضا را مه آلود کرده و مانع شناخت حقایق می شوند. توهمات آنان زیانبارند چرا که از احزابی جنگ طلب که دست بر قضا برای هدایت ماشین دولتی یک قدرت امپریالیستی خیز برداشته اند انتظار گام برداشتن در جهت سیاستهائی صلح آمیز را به میان می کشند.
از دید این رفیق در جامعه سوسیالیستی دولت مقتدری وجود ندارد که بخواهد اجباری را به کسی روا دارد و مثلا تعیین نماید که چه نسبتی باید بین درآمد یک کارگر ساده با یک نماینده مجالس کشور برقرار باشد. اما او متوجه نیست که طرح مسئله مصادره زمین ها و املاک و یا الغای مالکیت خصوصی بر زمین، حتی در جامعه کنونی علاوه بر اینکه مستلزم اقتدار پرولتاریاست، محتاج به نوعی دولت مقتدر بورژوایی برای اجرای آن هم هست. وگرنه مالکین با خواهش و تمنا و درس اخلاق، املاک و زمین های خود را وگذار نمی کنند.
گفتاری در زمینه ابعاد تاریخی تحول جاری در افغانستان، افول آمریکا یا افول غرب و سرنوشت جهان سرمایه داری پس از پایان سرکردگی غرب.
