چرا تکرار صف بندی ها و مباحث جنگ سوریه و کودتای اوکراین کافی نیست؟ چگونه ناکارآمدی کلیشه های تحلیلی تاکنونی آشکار می شود؟ کدام نیروهای اجتماعی درونی و کدام نیروهای برونی تحولات قزاقستان را رقم زدند؟ تأثیر تحولات بر بلوک بندی های اوراسیا و ترانس آتلانتیک چه خواهد بود؟ چپ در کجا ایستاده است؟
مبارزه درون طبقاتی بورژوازی، ایران از شیزوفرنی تا سادو مازوخیسم و از بلاهتهای اجتناب ناپذیر پوزیسیون و اپوزیسیون
آیا یک انقلاب رنگی در قزاقستان سازمان یافته است؟ یا جنبشی دمکراتیک در جریان است؟ وقایع و کلیشه هائی که دیگر پاسخگو نیستند.
از شیفتگی به غرب تا نگاه به شرق، گفتاری در باب موج در حال عروج تحول در فلسفۀ تاریخ، هنر، سیاست و ایدئولوژی در طبقه حاکم و جابجائی آرایش قوا در پوزیسیون و اپوزیسیون
با خبر شدم رفیق دیرینه ما ایرج فرجاد درگذشت.
اکبر شالگونی رفیقی بود قابل اعتماد و پیش از هر چیز مسئول. مطمئنا او نیز همچون هر زندانی مسؤلی زندانیان دیگر را در شرایط سخت به دلیل پذیرش مصاحبه یا خواندن نماز مورد سرزنش قرار نمی داد و یا آنها را وادار به ایستادن بر سر موضعی نمی کرد که شاید خارج از توانشان بود، اما اینکه اکبر از یک زندانی بخواهد که دست از مقاومت بردارد و مصاحبه را بپذیرد با منش و روش شناخته شده اکبر در زندان سازگار نیست.
گوهر عشقی محصول و تجسم انسانی گسترش و تکوین همین تضادهای تراژدی ستار بهشتی است که اکنون دیگر به یک تراژدی مضحک و به همین دلیل غم انگیز تبدیل شده است. همانقدر که حضور ستار در میان آن بلاگ نویسهای طبقه متوسطی وصله ای بود ناچسب، اکنون حضور گوهر عشقی در کنار شارلاتانهای هفت خطی از قبیل نرگس محمدی و محمد نوریزاد و ریاست وی بر بنیادی به نام ستار بهشتی وصله ای است به مراتب بیشتر ناچسب.
از نظر واعظ، آمریکا صاحبخانه است و ایران مستأجر. آن هم در موضوعی مربوط به درون ایران یعنی در مسئله هسته ای. با این تصویر همه چیز روشن می شود. چیزی برای پنهان کردن باقی نمی ماند. یک طرف جدال درون طبقه حاکمه در ایران خواستار سپردن قیمومیت خود و کشور به دست صاحبخانه است. کدخدائی که رئیس جمهور پیشین کشور عنوان کرده بود اکنون تبدیل به صاحبخانه شده است.
گفتاری درباره اولتیماتوم روسیه به آمریکا و ناتو؛ زلزله در ژئوپلیتیک جهانی؛ چرا و چگونه جهان به این لحظه رسید و چگونه از آن خارج خواهد شد؟ نقش و موقعیت آینده بازیکنان سیاست بین المللی چه خواهد بود؟
ولفگانگ ایشینگر این دوران زوال دمکراسی های لیبرال را عصر پسا حقیقت نامیده بود. اما در همین عصر پسا حقیقت هم لحظاتی برای مواجهه با حقیقت یافت می شود. اکنون در یکی از این لحظات تاریخی قرار داریم.
