این همان الگوی شناخته شده ای است که توسط پدرخوانده های دمکراسی در سوریه و جاهای دیگر هم به کار گرفته می شود. از القاعده و نئونازی ها و سلفی ها می توان و باید در مبارزه بر علیه رقبا استفاده کرد. اما همانطور که نمی توان تحولات سوریه را با عزیمت از نقش سلفی ها و داعش و القاعده توضیح داد، حوادث اوکراین را نیز نمی توان به نقش فاشیستها خلاصه نمود. کمترین خطر چنین نحوۀ برخوردی این است که نقش واقعی "دمکراتها" نادیده گرفته شود و حاشیۀ مورد نظر ما برای نوشتۀ حاضر نیز به همین "دمکراتها" اختصاص دارد.

کل نوشته های ژیژک در باب کمونیسم راهبردی است برای ارائه ی انقلاب سوسیالیستی به مثابه ایده آلِ افلاطونیِ "تحقق ناپذیر"، و سرزنشِ هر آن کسی در چپ که اعتقادی غیر از این دارد. موعظه های او تئوری کمونیستی را مرجح بر ماتریالیسم، به ایده آلیسمِ نظری بدل می سازد، تا آن را به سان مذهب برای طبقات حاکم مطبوع نماید

افزایش تسلیحات در نیروی دریایی چین و تغییرمسیر نیروهای مسلح ایالات متحده به‌طرف اقیانوس آرام نشان‌گر تقابلی است‌که ـ در بدترین حالت‌ـ می‌تواند به‌برخورد نظامی منجر گردد. در نتیجه، آلمان نیز به‌عنوان یکی از اعضای ناتو و شریک آمریکا در این تقابل درگیر خواهد بود. 

حال اتحادیۀ کارگران آنارکو سندیکالیست مدعی است که فاشیستها نیروئی نیستند و غرب اوکراین هم در دست همان "خلق"ی است که تیاهنیبوک به دنبال برقراری حاکمیت آن است. فقط این پرسش باقی می ماند که سر این "اتحادیۀ کارگران آنارکو سندیکالیست" در کدام آخور است؟ در آخور خانۀ دمکراسی آمریکا یا در توبرۀ بنیاد آدناوئر حزب دمکرات مسیحی آلمان؟

رزا لوکزامبورگ توضیح می دهد که ... برخلاف جوامع طبقاتی پیشین  این حاکمیت نه برمبنای نهادهای قانونی "حقوق مقرر شده"، بلکه بر نیروهای واقعی اقتصادی مبتنی است. در کل سیستم حقوقی ما هیچ فرمول قانونی برای حاکمیت طبقاتی فعلی یافت نمی شود. هیچ قانونی پرولتاریا را مجبور به تسلیم به یوغ سرمایه نمی کند. پرولتاریا به خاطر فقر، به خاطر در اختیار نداشتن وسایل تولید که از او نه توسط قانون، بلکه به خاطر تکامل اقتصادی سلب شده است، به یوغ سرمایه تن می دهد. 

به طور مثال عملیات اروپائی "آتلانتا" و عملیات ناتوی "سپر اقیانوس" که هر دو در آبهای شاخ آفریقا بر علیه راهزنی دریائی صورت گرفتند، البته بر ساختارهای دوگانه مستقل خود اصرار داشتند، اما به گونه ای تنگاتنگ با یکدیگر همکاری نیز داشتند. این البته نباید به همین شکل بماند. حتی در سال 2000 در یک گروه کاری که موضوع آن پرداختن به سیستم هدایتی ماهواره ای اروپائی به نام "گالیله" بود – محصولی برای رقابت با سیستم آمریکائی جی پی اس - ، این تز طرح شده بود که گالیله امتیازات مهمی برای اروپای واحد در بر خواهد داشت و از منظری درازمدت عملیات نظامی اروپا را حتی "بر علیه منافع آمریکا" امکانپذیر خواهد کرد

میان سامورائی ها رسم بود که پس از شکست با هاراکیری خودکشی می کردند تا شرافت سامورائی را حفظ کنند. کمونیستها سامورائی نیستند. آنها با شمشیر نمی جنگند. بیان حقایق شمشیر آنهاست. آنها در شمشیر کشی شهامت خود را نشان نمی دهند، در بیان حقایق است که شهامتشان عیان می شود. مگر نه این که آنها عار دارند مقاصد خود را پنهان کنند؟ 

این گزارش یک سری از اقدامات امنیتی را برای برطرف کردن این ظن که سازمان های خیریه و توسعه برای نیروهای نظامی اطلاعات جمع آوری می کنند، پیشنهاد می دهد. تبادل اطلاعات بایستی از طریق سفارت صورت بگیرد تا تماس بین غیرنظامیان و نظامیان لو نرود

به بیان دیگر آمریکا می تواند قدرت خودش را هم به وسیله ارتباط با اعضای دیگر ناتو (ضمن این که مطمئن باشد ناتوبا بیشترین کشور ها و سازمان ها ارتباط بر قرار کند) و ازدیاد اتصالات با کشور های و سازمان های دیگرافزایش دهد. 

سیاستگذاران ایالات متحده و اتحادیه اروپا باید برای دفع تخریب های اقتصادی مسکو که ممکن است برای تضغیف قدرت تصمیم گیران به کار گیرد، آماده شوند.این تعامل باید شامل اشتیاق بازیافته آمریکا برای گسترش ناتو باشد، ناتویی که طی ده ها سال جلودار تحولات دموکراتیک در اروپای شرقی بوده است