گفتگوهای زیر که به دنبال تاریخ آرمانخواهان انجام شد به به‌اصطلاح دادگاه ایران تریبونال می‌پردازد.
برخلاف بخش نسبتا وسیعی از زندانیان سیاسی باقی مانده از دهه ۶۰ که در این مضحکه شرکت نمودند، رفیق وحید صمدی طی اطلاعیه‌ای برگزاری آن را محکوم و آن را در خدمت اهداف بورژوازی ارتجاعی لیبرال معرفی کرد. بعد از انتشار این یادداشت تعداد دیگری از بازماندگان زندانیان سیاسی چپ نیز موضع مشابهی اتخاذ نمودند. موضعی که سازمان راه کارگر نیز بعدا بدان پیوست.
آن مضحکه‌ی فراموش شده به نوبه خود حلقه‌ای بود از روند رو به گسترش انحطاط در اپوزیسیون ایران. انحطاطی که در بلوای منحط زن، زندگی، آزادی فرجام خویش را یافت. و در ادامه و با تقویت گرایشات فاشیستی در اپوزیسیون، به وقایع دی‌ماه ۱۴۰۴ (۲۰۲۶) تحول یافت. این "تریبونال" که از سوی سرسپرده‌ترین پادوهای سرمایه جهانی و ناتو همچون پیام اخوان و مدیای آن‌ها حمایت می‌شد، تلاش داشت تا یکی از حماسی‌ترین لحظات تاریخی مبارزه طبقاتی و مقاومت کمونیستی در ایران را به موضوعی حقوق بشری و در خدمت منافع جریانات بین‌المللی غربی تبدیل کند. و مایه تاسف بود که مدعیانی که با شعار "نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم" به میدان آمده بودند، با قرار گرفتن در این مسیر، به سلب هویت و تحریف و فراموشی آن تاریخ دست زدند.
1- گفتگو درباره ایران تریبونال: دادخواهی از تاریخ یا مصادرۀ حقیقت؟
تریبونال لندن و جایگاه تاریخی واقعی آن
تابستان ۱۳۹۱
2- گفتگو درباره ایران تریبونال: دادخواهی از تاریخ یا مصادرۀ حقیقت؟
تریبونال لندن و جایگاه تاریخی واقعی آن
تابستان ۱۳۹۱
3- گفتگو درباره ایران تریبونال: دادخواهی از تاریخ یا مصادرۀ حقیقت؟ بخش پایانی
تریبونال لندن و جایگاه تاریخی واقعی آن
تابستان ۱۳۹۱