سلب مالکیت از سرمایهدار منفرد و برقراری مالکیت ملی پس از تصرف قدرت البته ضرورتی است اجتناب ناپذیر اما این ضرورت زمانی به تمامی «ضرورت جبهه کار» است که درون افق بسیار فراتری تعریف شود. یعنی چیرگی انسان کارگر بر جبر هستی اجتماعی خویش. این هدف تعیین کنندهای است که قرار گرفتن در مسیر آن را نمیتوان به فردای اوکراین موکول کرد. هدف نهایی، آرمانی بیرونی نیست که در پیکارهای هر روزه فراموش شود.
شاه بیت گفته های آقای تقوایی ... ادعای استفاده دو رقیب یعنی روسیه وآمریکا در بکارگیری نیروهای قومی مذهبی است که طرح این ادعا اقلأ در یک قرن گذشته و بطور مشخص از انقلاب اکتبر 1917 تا بحال از جانب شوروی سابق و روسیه فعلی نه تنها دروغی بزرگ که تحریفی اگاهانه و جهت دار است. اتفآقا تاریخ یک قرن گذشته و به خصوص از زمان جنگ افغانستان به این طرف نشان میدهد که شوروی و بعدا روسیه همواره مورد حملۀ جریانات مذهبی ای قرار داشتند که غرب آنها را سازماندهی میکرد.
حرف ثریا شهابی آن زمان مبارزه با اسلام سیاسی در اتحاد با ضد کمونیستها و فاشیستها بود و امروز که بازار پناهندگی گرم و " اسلام سیاسی" بر خلاف نظر رهبر فرو نپاشید و در حال پرپایی خلافت است، و" در اروپا، تحولات مهمی در جریان است"، باید هم یاد لیبرال بودن پل پت و عقل او بیفتد
اگر در آغاز دهۀ شصت، اتحاد مبارزان کمونیست مبانی تئوریک لازم را در اختیار کومه لۀ انقلابی اما فاقد بنیانهای تئوریک مستحکم قرار میداد و خود از اعتبار انقلابی کومه له نیرو میگرفت، این بار نیز قرار است بازماندگان همان اتحاد مبارزان کمونیست، حزب کمونیست کارگری ایران، آن چیزی را در اختیار حزب کمونیست و نادمان حکمتیست قرار دهد که فاقد آنند. این حزب کمونیست کارگری تقوائی است که از ارتباطات لازم بین المللی، از آیپاک تا پارلمان اروپا و فلاسفۀ دست راستی برخوردار است و می تواند در مقام وزارت امور خارجۀ ائتلاف، چتر سیاسی لازم را برای احزاب دوگانۀ دیگر فراهم کند
رفیق عزیز شاهرخ زمانی مجاهد که نبود و طبقه کارگر نیز نیازی به اسطوره سازی از راه حنیف و راه شاهرخ ندارد. طبقه کارگر بیش از هر چیز به سازمانگران مجرب نیاز دارد. مرگ شاهرخ نه تنها دردی از طبقه کارگر ایران دوا نمی کند، بلکه کارگران را نسبت به مداخله سیاسی در سرنوشت خود محتاط تر می کند. تکرار مداوم قهرمانی شاهرخ در استقبال از مرگ، ضربه به سازمانیابی طبقه کارگر است و نه تقویت آن.
من به عنوان یک کمونیست در صدد پیوند زدن آینده سیاسی خود به جریانی بوده ام که امر سازمان دهی طبقاتی برای او جدی است. در صدد یافتن رفقا و ساختن جریانی بوده ام که مبارزه با سرمایه داری و در هم شکستن نظم موجود را به تابعی از گسترش دموکراسی، فمنیسم و حقوق بشر تبدیل نمی کند. و اینک پس از آشنایی با نظرات و مواضع رفقای تدارک کمونیستی تصمیم گرفتم که آینده سیاسی خود را همگام و همراه با این رفقا رقم بزنم. وامیدوارم که بتوانم تجربه بیش از 35 سال فعالیت سیاسی و تشکیلاتی خود را به این طریق در خدمت سازمان یابی طبقه ای قرار دهم که بدان تعلق دارم.
کسی که تروریسم، یعنی اقدامات سرکوب و ایجاد وحشت برای دشمنان سرسخت و مسلح انقلاب، را به طور اصولی رد می کند، باید از سیادت سیاسی طبقۀ کارگر، از دیکتاتوری انقلابی اش صرفنظر کند. و کسی که از دیکتاتوری پرولتاریا صرفنظر میکند، از انقلاب اجتماعی صرفنظر می کند و سوسیالیسم را به گور می سپارد.
در مورد ایران ، نه می توان از یک سرمایه داری دولتی سخن راند (از آنرو که دولت خود را از بسیاری شاخه های اقتصادی کنار کشیده) و نه از یک سرمایه داری بازار (چرا که این گروهها تمام موانع مالی، تجاری و مالیاتی را دور می زنند و از پیدایش هرگونه رقابت جدیدی جلوگیری می کنند). از همین رو بهتر است ماهیت اقتصاد ایران را سرمایه داری انحصارات نامید.
شیرۀ جان این میلیونها قربانی روزمرگی زندگی در جهنم سرمایه داری ایران، روغن چرخ دندۀ دستگاه انباشت سرمایه در ایران است. برای حفظ این نظم اسارتبار در بیرون زندان است که در درون زندان قربانی تولید می شود. "قربانی" سیگنال نظام از درون زندان به بیرون آن است تا مبادا محرومان پای خویش را از محدوده ای فراتر نهند که "نظم" برای آنان در نظر گرفته است.
