حجم دروغهائی که از رسانه های بورژوازی در مورد ونزوئلا پخش می شود قابل اندازه گیری نیست. و مثل تمام کمپینهای جهانی اینان در سالهای اخیر، از سوریه تا اوکراین و مالی و و و حتی توک سوزنی از شرم در این هیولاهای فرو رفته در جلد آدمیزاد به چشم نمی خورد. وقیحند و دریده.
جعفر محمدی، ستون نویس عصر ایران، یکی از ورق پاره ها یا بهتر است بگوئیم "مونیتور پاره های" اهل "تساهل و مدارا"ی ایرانی، نیز یکی از اینان است. رذالتی که او در مطلبی به نام "5 درس و عبرت از یک رؤیای بر باد رفته: ونزوئلا" از خود به نمایش می گذارد، در میان خود همپالکی هایش هم مثال زدنی است. به پست ترین و حقیرترین احساسات ضد ونزوئلائی دست می زند تا کینه دیرینه طبقه متوسطی نسبت به "دولت سیب زمینی" و "جوات مواتها" را تحریک نموده و از آن سرمایه سیاسی برای در هم کوبیدن هر گونه عدالتخواهی و تبلیغ تسلیم به دست نامرئی بازار بسازد. عکسهای متعددی از چاوز و احمدی نژاد را درج می کند و واقعه ای را از پستوی حافظه ها بیرون می کشد که عصارۀ حقارت طبقاتی کل جمهوری اسلامی است. واقعه ای که از سوی مرتجع ترین "آتش به اختیاران" نارنجک انداز و مداح جمهوری اسلامی به عنوان توپخانه ای برای درهم کوبیدن عدالتخواهی احمدی نژادی به کار گرفته شد و کراواتی های اهل تساهل و تسامح پیرو ولتر و جان لاک هم لبخند به لب گوشه ای نشستند و برای این برادران کف زدند. ماجرای مرگ مادر چاوز. می نویسد: " چاوز که مُرد، همتای ایرانی اش عزادار شد تابوتش را بوسید و به مادرش سرسلامتی داد بدان گونه که بعدها به عنوان "بغل کردن مادر چاوز توسط احمدی نژاد" رسانه ها بدان پرداختند".
به سایر حقه ها و ترفندهای این شارلاتان در همان نوشته کوتاه کاری نداریم. هر جمله و هر پاراگراف آن تردستی شعبده بازانه یک ژورنالیست پروپاگاندیست بورژوازی است. اما یک چیز بیش از همه آنهای دیگر بیشرمانه است. او میخواهد بگوید که تسلیم شوید، دستهایتان را ببرید بالا و بگذارید بازار هر کاری خواست بتواند با شما بکند. این هدف اوست و برای رسیدن به این هدف حکمی را صادر می کند و آن حکم را به تصویری مزین. حکم وی این است:
«ماجرای ونزوئلا می گوید اقتصاد قانون خود را دارد، بی هیچ تعارفی.
اگر کشوری بخواهد قوانین جهانشمول اقتصاد را نادیده بگیرد آخر و عاقبت اش می شود "ونزوئلا، کشوری مایه عبرت و مردمی به غایت گرسنه".»
البته او به هیچ وجه آن قوانینی از اقتصاد را مد نظر ندارد که بر مبنای آن که یک کشور قلدر می تواند کشوری ضعیفتر را با محاصرۀ اقتصادی به زانو درآورد. او حتی ذره ای شرف ژورنالیستی هم ندارد تا تحقیق کند و ببیند که آیا دولت ونزوئلا قوانین اقتصاد محبوب وی را رعایت کرده است یا نه. برای او و همه هم پالکی هایش چنین چیزهائی اهمیتی ندارند. مهم ساختن تصویری است که از آن یک نتیجه حاصل شود و آن هم تسلیم به "قوانین جهانشمول اقتصاد". اگر نه کشوری خواهید شد "مایه عبرت و مردمی به غایت گرسنه".
وی در سال ششم دولتی این سطور را به نگارش در می آورد که اتفاقا تمام تلاش خود را برای مرعی کردن همان "قوانین جهانشمول اقتصاد" به عمل آورده است و در نتیجه همین تلاشها اکنون در همان جامعه بر تعداد گرسنگان افزوده نیز شده است. اما چه باک. حرف که مالیات ندارد. مهم بازگو کردن حقیقت نیست. مهم ساختن دستگاه ایدئولوژیکی است که بتواند به بهترین وجهی مانع از وسوسه های "پوپولیستی" جوات مواتها شود. و تصویری به عنوان اوج استدلال همراه می شود تا حکم در ذهن حک شود و حقیقتا مایه عبرتی برای حکومت شوندگان شود. آنها باید یاد بگیرند که رفاه خویش را در رفاه اقلیت نخبگان جستجو کنند و نه بر عکس. و جعفر محمدی این برگ را برای آنها رو می کند: تصویری از قفسه های خالی یک سوپرمارکت.
بی شرف اما نمی گوید که این تصویر متعلق به چه سالی است و چه چیز باعث چنان وضعیتی شده بود. تصویر متعلق به سال 2014 و دوره ای است که اپوزیسیون دست راستی وارد یک جنگ خیابانی تمام عیار با دولت چاویستی شده بود و حضرات کار آفرینان و صاحبان سرمایه ها هم دقیقا مشابه وقایع سال 2002 دست به اعتصاب زده بودند و از عرضه کالا به بازار خودداری می کردند.
تصویر سوپر مارکتهای ونزوئلای امروز این است:
تصویر بازارهای خیابانی با سوبسید دولتی هم این است:
محمدی و همه قلم به دستان جیره خوار بهتر است توضیحی هم برای این سؤال ساده پیدا کنند: آقایان لطف کنید و توضیح دهید که چرا گرسنگان دقیقا از همان دولتی دفاع می کنند که از قرار علت گرسنگی شان هم است؟ چرا آنها به ناجیانی که "قوانین جهانشمول اقتصاد" برایشان می فرستند تف می کنند؟
28 فوریه 2019