ونزوئلا به سمت تحولاتی خونین پیش می رود و چپ ایرانی، از رادیکالهای سوپر انقلابی تا دمکراتهای سوپر آزادیخواه، ساکت است. سکوتی باشکوه. اما سکوت این نیروها جای تعجب ندارد. اقدامی آگاهانه است. سیصد نفر از این خودفروختگان همین چند روز پیش برای یکی از هارترین سران سازماندهی کودتا در ونزولا یعنی خانم مرکل، نامه ای فدایت شوم نوشته و از ایشان خواستار دخالت بیشتر و موثرتر در ایران برای سرنگونی گردیدند (منظورشان هم دقیقا مثل دخالت موثر آلمان و ناتو در ونزوئلا است). تازه به همین هم بسنده نکرده و به ایشان هم کرسی سخنگوئی افتخاری جنبش کارگری ایران را به دربار ایشان تقدیم کردند. با پابوسی از رئیس یکی از هارترین دولتهای سرمایه داری جهان چاپلوسانه از او تمنا میکنند، به [کمپین "کارگری ؟؟؟؟؟" نجات اسماعیل بخشی] بپیوندد و علنی از او حمایت کند.
هر آدم با شرفی که چرندیات این باند مزدور آیپک و سرمایه داری یونکری آلمان را دربارۀ نه این نه آن بلکه خط سوم کذائی کمونیسم کارگری و طرح همزمان خواست حمایت و موازی از "انقلاب" مردم [راستها، فاشیستها، طبقۀ متوسط و بالا در ونزوئلا] را کنار هم بگذارد، فوری متوجه خواهد شد، که اینها مشغول دفاع از چه نیروهائی در سطح جهان هستند. آرزوی نهائی و قلبی این دار و دستۀ باند سیاهی که نام کمونیسم و کارگر را بر خود گذاشته است، چیزی نیست جز آنچه که ترامپ و بولتون واضح و روشن آنرا بیان میکنند: نابودی ونزوئلا، نیکاراگوئه و در نهایت کوبا. نابودی ویروس مبارزه برای عدالت اجتماعی و سوسیالیسم در آمریکای لاتین. برای آنها مجاهدتهای کارگران ونزوئلا و دستاوردهای کوبا منبع نیروبخش نیست، مزاحم است. مزاحم ساخت و پاخت با اروپای واحد امپریالیستی و بند و بست با کنگرۀ آمریکا.
ملیجکهای اینها قبلا اعلام کرده اند که "اقتصاد دستوری" اخ است و راه چاره هم اقتصاد غیر دستوری [بخوان بازار آزاد] است. مرشد شیرین بیان این جریان، تقوائی، نیز پیشاپیش دیگران با وقاحتی که فقط نزذ مزدوران معمول است، علنا در یک مصاحبۀ ویدئی اعتراف میکند که با آمدن گوایدو در ونزوئلا زندگی کارگران و زحمتکشان تا سر حد نابودی وخامت سقوط خواهد کرد اما البته بایستی از "قیام مردم" حمایت کرد. همان "مردمی" که گوایدو را می خواهند. همان بچه پولدارها و میلیونرها و میلیاردرها. اربابان این بزهکاران سیاسی از 52 سال قبل از "ال هیگوئرا" منتظرند تا زنگ ناقوس مرگ نهائی سوسالیسم در امریکای لاتین را بصدا درآورند و این دلقکان و شیادان رذل نیز همانند لاشخوران منتظر پیروزی ناتو و یونکرهای آلمان هستند تا با شعار "زنده باد خط سوم" به پایکوبی در مرگ سوسیالیسم در امریکای لاتین بپردازند. خط سومی که تونی بلر، جلاد مردم عراق مبلغ آن بود و امروز خط سوم واقعی اینها جوخه های مرگ آبرامز (مامور ویژۀ کمک رسانی انسانی به ونروئلا- همان شخصی که ماموران ارسال تجهیزات نطامی به کنترا در نیکاراگوئه و جوخه های مرگ در کلمبیا نحت عنوان ارسال کمکهای انسانی بوده است) و سیا و موساد است، که اکنون شروع به فعالیت کرده اند.
توده های زحمتکش ونزوئلا مقاومت خواهند کرد و خزعبلات سیاسی این مزدوران، همانند تبلیغات رهبران نظامی و سیاسی اشان در پنتاگون و برلین و بورژوازی مسلط غرب، در نتیجۀ مقاومت آن توده های زحمتکش در آمریکای لاتین و موج همبستگی بین المللی رنگ خواهد باخت. برای این افراد دیر یا زود راهی جز دفاع علنی از تهاجم ناتو و آمریکا و جوخه های مرگ در آمریکای لاتین باقی نخواهد ماند. باید علنا ساقدوشی خود را برای مجریان کودتای شیلی و کنترای نیکاراگوئه اعلام کنند. کد آشنا و آبرو رفتۀ آنها نیزفعلا: تلاش برای جلو گیری از وقوع سناریوی سیاه است.
در مورد چپ سکولار نیز تعلق آن به جنبش دمکراسی، فمینیسم و سایر جنبشهای جندری و سایر اقشار و طبقات غیر کارگری، در شرایطی که این جنبشها خود به جزئی لاینفک از بورژوازی جهانی و ترانس آتلانتیک شده اند؛ نیز لازم به تذکر است، که با جذب آنها در بوژوازی غرب، به جزئی موثر از سیستم کارآرائی و بارآوری سیستم سرمایه داری درغرب تبدیل شده اند. این انتگراسیون طبقاتی حمایتی فعال از این پایگاه طبقاتی – مالی و مادی و دستگاه دولت را دیکته میکند و همانطور که مارکس نشان داد، باعث استحکام همه جانبۀ سیستم حکومتی میشود. بسیاری از این ها از این سطح هم فراتررفته اند –- و داوطلبانه به ارتباطی ارگانیک تر سیاسی –مالی ( از طریق بنیادها و نهادهای دولتی و یا ان جی اوها) با سیستم سرکوب سیاسی سیاسی حاکم وارد شده اند. اگر تا به امروز و با بهانۀ "همسوئی حوثی های یمن با ایران" در برابر نابودی صدها هزار کودک و غیر نظامی بیگناه در یمن بدست دمکراسی غرب خفه خون گرفته اند. در مورد ونزوئلا و کوبا نیز در وهلۀ اول سعی خواهند کرد، با نشخوار "چرندیات مربوط به خط سوم" این برخورد حمایتی از کودتا چیان را ادامه بدهند. تا زمانی که در نتیجۀ مقاومت توده های زحمتکش در ونزولا، کوبا و ... دیگر این امکان برایشان باقی نماند. آنموقع مجبورند با دفاع تمام قد از کودتا "برای جلوگیری از خونریزی مردم"، رسما چهرۀ کریه سیاسی خود را نشان دهند. نام واقعی این مزدوران کمونیست امپریالیستی است و نه کارگری.
سعید عطاپور
22 فوریه 2019
3 اسفند 97
(*) ال هیگوئرا – محل قتل چه گوارا