مبارزه برای محو سلطه سرمایه بر زندگی تهی دستان آنها را مجبور به دادن تلفاتی از صفوف خود هر چند ناگوار خواهد کرد، یکی از وظایف کمونیستها تلاش برای هرچه کمتر و محدود کردن این تلفات در صفوف کار گران است. اما تأکید و روشن نمودن انحرافات در صفوف کارگران و زدودن آن در حفظ انسجام پرچم انقلاب کارگری و بستن نفوذ انحرافات بورژوازی در جنبش کار گری از ضروریات پیروزی انقلاب کارگری خواهد بود.
سرانجام رنگ پرچمی که اسانلو قصد برافراشتن آنرا در جنبش کارگری دارد معلوم شد (اینجا) با بردن جنبش کارگری زیر چتر جنبش سبز توسط "قهرمان جنبش کارگری"، اکنون دیگر چند و چون اخراج او از سندیکای شرکت واحد تغییری درجنبشی که او تعلق خود را رسمأ به آن اعلام کرده، نخواهد داد. قبلأ با وجود شواهدی دال بر جهت گیری انتخاب اسانلو اما با توجه به نبود اطلاعات موثق و روشن نوشتم (اینجا) (" دفاع از منافع طبقه کارگر و تلاش برای سازمان یابی کارگری و ماندن در کمپ ضدیت با سرمایه" ویا (افتادن در دام "دمکراسی" و " حقوق بشر") آن دوراهی است که اسانلو چاره ای از انتخاب فقط یکی از آنها را دارد.
اما "چپ بورژوا" که مدتها پیش انتخاب خود را کرده بود، دفاع آگاهانه ازاسانلو، تحت لوای "رهبر کارگری" را برگزید. پرچم این حمایت در دست جریان "کمونیست کارگری" شامل تمام انشعابات منفرد و چند نفره آن قرار گرفت. اما دفاع از "حرمت رهبران کارگری" (که حتمآ باید صورت بگیرد)، بهانه ای بیش برای نپرداختن به پرچم زرد اسانلو برای اینان نبود، چرا که آن تلاش شکست خورده ای که بخش اعظم آنان در به میدان کشیدن جنبش کارگری و به زیر پرچم سبزبردن آن در اعتراضات سال 88 متحمل شده بودند را این بار با امید در پرچم "رهبر کارگری شان" اسانلو می دیدند، این بی علت نبود که در همه نوشته هایشان حتی اشاره ای هم به افق و سیاست پشت این حرکت اسانلو دیده نمی شود (قسمتی در سایت آزادی بیان به این نوشته ها اختصاص دارد)(اینجا) از این فعلأ می گذرم که دراین میان عده ای از آنان فرصت را غنیمت شمرده و به تبلیغ "مضرات" سندیکا و محسنات "شورا" پرداختند (اینجا).
تااینجا بر خلاف "چپ بورژوا"، اما کارگران پیشروی سندیکای واحد به زیر پرچمی که اسانلو برافراشته نرفته اند و در مرز بندی با اسانلو تعلق وآگاهی خودشان را نشان داده اند. اما سکوت "اتحادیه آزاد کارگران ایران" در این ماجرا با توجه به روابط نزدیک آنان با اسانلو و تشکر او در اواخر مصاحبه اش از "اتحادیه آزاد" سمت حرکت "اتحادیه آزاد" را بسمت پروژه سبز اسانلو نشان می دهد. البته من بسیار خوشحال خواهم شد که این اتفاق نیفتد و "اتحادیه آزاد" به روشنی در مقابل این پرچم زرد در جنبش کارگری مرزبندی کند و بایستد، اما شواهدی از قبیل شرکت فعالان اصلی این اتحادیۀ در غرفۀ خبرگزاری ایلنا نشان می دهند که این اتفاق در ماههای آینده خواهد افتاد و "اتحادیه آزاد" نیز در همین راه آقای اسانلو گام برخواهد داشت. همین امر کلیت جریان " کمونیست کارگری" را به وضع فلاکت باری انداخته است، برنامه "متشکل کردن جنبش کارگری" و "تغییر" حکومت با اعتصابات کارگری توسط اسانلو، در مقابل ناتوانی " چپ بورژوا" در انجام همین کار و متوسل شدنش به پروژهای رژیم چنج غرب برای تغییر حکومت از وجه بسیار " چپ" تری و "انقلابی- کمونیستی" تری برای اینان خواهد داشت. اگر برافراشتن پرچم "سوسیالیسم" در میان "مردم" به زیر پرچم سبز رفته در " انقلاب" 88 برایشان عین کار "کمونیستی" بود، دور نمای پروژه سبز کارگری راه رسیدن به همان "حکومت انسانی" است. دستجات کمونیسم کارگری و منشعبین و منفردین آن در جریان تحولات ماجرای اسانلو فعلا بیشتر به طور غیر مستقیم و در پوشش حق آزادی روابط جنسی و امثالهم به دفاع از افق سیاسی اقدام اسانلو پرداخته اند. موضعگیری "اتحادیه آزاد" آن فرصتی است که می تواند پوشش لازم را برای پیوستن رسمی دستجات مختلف کمونیسم کارگری به این سناریو هموار کند.
تحول در جنبش کارگری، به کدام سو؟-5: "چپ بورژوا" و عروج پرچم زرد در جنبش کارگری!!
نوید پایور
13 اسفند 1391
3 مارس 2013