داووس از پزشک معالجی برای تمام جهان تبدیل به بیمار نیازمند به خوددرمانی می شود، بزرگترین پیمان نظامی عاجز از نبرد در فقط یک جبهه است، انحصار رسانه ای غرب در هم شکسته می شود، یک لیبرال فاشیست درجه ۳ در روسیه به قتل می رسد، کنفرانس امنیتی به کنفرانسی از روان پریشان بدل می گردد و غزه همچنان در خود خود می غلطد: چالش های پیش رو در برابر تشدید گرایش به ارتجاع سیاسی
همه چیز بر این دلالت دارد که این گرایش به فاشیسم در دوره پیش رو اشکال حادتری به خود خواهد گرفت. یا در شکل حمله به آزادی بیان در شبکههای اجتماعی و رسانهها تا دیکتاتوری مخوفی که زیر پوشش حفاظت از محیط زیست و نجات کره زمین تدارک دیده میشود و سرانجام تا گسترش حیطه اقتدار دولت بورژوائی به خصوصی ترین زوایای زندگی کل جامعه از خوردن و نوشیدن و پوشیدن تا تمایلات جنسی همراه با جنگ افروزی های خانمان برانداز؛ و یا در قالب نژادپرستی و مهاجر ستیزی. راه میانهای در کار نیست. لااقل در غرب
میزان جان باختگان و مجروحین ۱۰۰ هزار نفری غزه هنوز نسبت به یک میلیون کشته در همین بعد زمانی در لنینگراد تحت محاصره ارتش آلمان نازی بسیار ناچیز به نظر می رسد. اما بر خلاف لنینگراد تحت محاصره سال ۱۹۴۱، غزه در معرض دید تمام جهان است. هیچکس شاهد آن نبود که مردم لنینگراد با خوردن سگ و گربه به مقاومت خویش ادامه دادند. هیچ مادری در هامبورگ و برلین شاهد عملیات ظفرمند یا به خاک افتادن فرزند خویش در ارتش وهرماخت نبود. و مهمتر از آن، هیچ تصویری در اختیار نبود تا قساوت آنچه را قابل تصور کند که در میدان جنگ می گذشت. در غزه همه چیز متفاوت است.
ترسیم چهارچوبهای نظم منطقه ای آینده در پرتو جنگ خونین فلسطین، نقش و جایگاه ایران به مثابه غول نظامی و کوتوله سیاسی-اقتصادی منطقه ای فرو رفته در بحران هویت ایدئولوژیک، برخورد قدرت انفجاری جنبش رهائی ملی فلسطین و مرزهای رئال پلیتیک سیاسی قدرتهای بزرگ یوراسیا، ملاحظاتی بر آینده اسرائیل. همراه با نکاتی درباره موقعیت کنونی تدارک کمونیستی
صفوف مبارزه طبقاتی شفاف می شوند: چگونه مناسبات طبقاتی در ژئوپلیتیک بازتاب می یابند. اسرائیل در غزه پیروز نشد. اوکراین با شتاب به سمت اضمحلال سیر می کند. نئوکنسرواتیوهای آمریکا در دشوارترین شرایط قرار می گیرند. لیبرتارین ها در آرژانتین به قدرت می رسند. تعمیق مناسبات سرمایه داری در ایران در پرتو تغییر معادلات جهانی.
یک ماه و نیم پس از آغاز نبرد غزه توازن قوای منطقه ای و جهانی چگونه تغییر می کند. نبرد غزه و نقش حماس به عنوان شاخصی برای محک جریانات سیاسی، مسأله فلسطین چگونه به مسأله ای کلیدی در نظم نوین جهانی تبدیل می شود، از رودخانه تا دریا یا دو دولت: چرا بورژوازی قادر به حل مسأله فلسطین نخواهد بود، دینامیسم های انکشاف مبارزه طبقاتی از دل فاجعه غزه چگونه شکل می گیرند.
ویژگی وقایع غزه نسبت به نبرد در اوکراین در آن است که در غزه دمل چرکینی سر باز کرده است که محصول نظم جهانی شکل گرفته پس از جنگ دوم جهانی است. در کل نظم سیاسی پس از جنگ جهانی در یک طرف آمریکا و فرانسه و انگلیس قرار دارند و در طرف دیگر شوروی سوسیالیستی که بعد چین هم به آنها می پیوندد. دمل چرکین اسرائیل با مهر تأیید همه اینها شکل گرفت. حال با ترکیدن این دمل چرکین مردم جهان برای اولین بار میبینند که فاشیسم یعنی چه. این حتی در جنگ جهانی دوم هم به این شکل امکانپذیر نبود.
دامنه وقایع خونین خاورمیانه تا کجا گسترش خواهد یافت؟ نتایج ایدئولوژیک جدال کدامند؟ «تروریسم» ابزار ایدئولوژیک سرکوب
چه چیز انفجار کنونی در فلسطین را متمایز میکند، از خط مقدم تا پشت جبهه ی دو سوی آرایش جنگی امروز کدامند؟ سرنوشت پادگان اسرائیل چه خواهد بود و کدام دولت در سرزمین موعود مستقر خواهد شد؟ کمونیستها در کجای واقعه قرار دارند؟
در پس تحولات قفقاز جنوبی اما دوران یک گذار بزرگ تاریخی در حال طی شدن است. در قره باغ سرنوشت تلخی در انتظار صدها هزار زن و مرد و پیر و جوان ارمنی جمهوری آرتساخ است. اما از منظر درک تحول تاریخی، این پرسش اصلی در این جدال نیست و نخواهد بود. پرسش اصلی در این جدال نفس وجود دولت ملی در توازن قوائی بینالمللی است و این که آیا چنین توازنی جائی برای دولتهای مستقل کوچک باقی میگذارد یا نه.
