یحیی ناصری

شاید پزشکیان به ساده‌لوحی پینوکیو باشد اما مادامی که چنین نگاهی به تخصص و کارشناس داشته باشد همواره گربه‌نره‌ها (امثال ظریف) و روباه‌های مکار (موسی غنی‌نژاد و محمد فاضلی) در مقام مباشر و مبتنی بر قوانین سرد اقتصاد او را مجاب به اطاعت از دستورات بازار آزاد و صندوق بین‌المللی پول می‌کنند تا دماغش روز به روز درازتر شود.

وضعیت بسیار تیره، مبهم، شکننده، وقیح و واژگونه است. به نام حقوق‌بشر، تجاوز می‌کنند. به نام دفاع، نسل‌کشی و پاکسازی بر پا می‌دارند. به نام آزادی، جنایت و سرکوب می‌کنند و به نام عدالت، دروغ می‌گویند. صدای فاشیسم، سیرن‌وار از حلقوم رسانه‌ها و سخنگویان بورژوازی به گوش می‌رسد. مسأله اما این است که نارضایتی ما با نارضایتی آنها یکی نیست. آزادی آنها بازآرایی مجددشان برای انقیاد و استثمار ماست. در این لحظات داشتن شجاعتِ به‌کارگیری فهم طبقاتیمان بسیار حیاتی است

حتی اسپنسر هم بعدها در نظریاتش از این گفت که ما به دورانی وارد شده‌ایم که در آن ملل قوی‌تر، ملت‌های ضعیف‌تر را می‌بلعند. و بعدها دیدیم که به قول مارکس « همینکه ما نگاه خود را از وطن آنها که در آن به شکل‌های محترمانه‌ای ظاهر می‌شوند، به مستعمره‌ها، جایی که خود را کاملا عریان نشان می‌دهند، بیاندازیم، دورویی عمیق تمدن بورژوایی و بربریت جدانشدنی از آن بی‌پرده در برابر چشمان ما آشکار می‌شود»