یادداشت سردبیر:

زمینه ها و ابعاد واقعه ترور قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس و همراهانشان در فرودگاه بغداد گسترده تر از آنند که بتوان در فرصتی کوتاه به اظهار نظرهای جامعی در قبال این واقعه و تأثیرات آن هم بر آرایش سیاسی و هم بر روند مبارزه طبقاتی در کشورهای مختلف منطقه پرداخت. یادداشتهای حاضر تنها بخشی از گفتگوهائی در جریان یک مباحثه گسترده تر هستند و نه اعلام مواضع قطعی شرکت کنندگان در مباحثه. با این حال انتشار همین مباحثات مقدماتی به نظر ما می تواند مفید واقع شود.

و برای فتح خیابان، هم باید ابزارها و روشهای لازم برای خنثی کردن ماشین سرکوب دولتی را یافت و به کار برد و هم باید که نیروهای مخرب بورژوازی را از آن بیرون راند. مبارزه ای که در دو سطح مختلف در جریان خواهد بود. در سطح اتخاذ تاکتیکهای مبارزاتی ای که تقابل نهائی با دستگاه سرکوب حاکم را تا حد امکان و تا زمانی که صف توده های کارگر و زحمتکش فاقد انسجام لازم است به تعویق انداخته و امکان وسیع ترین مشارکت ها در اعتراض خیابانی را در اختیار توده ها قرار دهد. و در سطح مضمونی با طرح مطالبات و چشم اندازهائی که متضمن منافع لحظه ای و تاریخی توده های کار و زحمت بوده و امکان تمرکز مبارزه بر دشمن واقعی طبقه کارگر یعنی کلیت نظم سرمایه داری با تمام دولت و اپوزیسیون درون طبقاتی اش را فراهم کند.

پافشاری بر شعار علیه آمریکا و امپریالیسم برای ترسیم خطوط حائل با چپ بورژوائی پروغرب که طبقات دیگر را نمایندگی میکند، وجوه تمایز طبقاتی با آنرا نشان نداده و امکان هجمۀ سیاسی رذیلانه را به آنان میدهد، بدون آنکه ضمانتی برای جهتگری طبقاتی خود این جنبش در آینده باشد

مسأله فقط این است که این دیگر زمین بازی خودی آن بالائی ها نیست. آن هم در جهان امروز و در مقطعی که نظم مسلط بر جهان برای نخستین بار پس از فروپاشی دیوار برلین در برابر چالش پائینی هائی قرار می گیرد که دیگر تن به پذیرش خفت نظام طبقاتی نمی دهند

"دود از کنده بلند شد". راست میگوید. آنجلا دیویس کنده است. کنده ای از نوع فرج سرکوهی و سردبیر محترم اخبار روز

هرچند که "رفقا" به سیاق گذشته از این سوراخ به سوراخ دیگری خواهند خزید و تمام ماجرا را به دوگانگیِ "کدام امپریالیسم بدتر است" فروخواهند کاست. اما این غیر قابل انکار است که در این صف بندی جدید، انتخابشان پیشاپیش مشخص است و در جایگاه دشمنِ طبقه ی کارگر و زحمتکشان قرار دارند

ده سال قبل من برای اولین بار اینجا بودم... تا از دیکتاتوری نظامی حاکم بر بولیوی شکایت کنم و بگویم که مردم ما یک دولت دمکراتیک می خواهند. هم اکنون ما یک دولت دمکراتیک داریم و امروز من بعد از ده سال دوباره اینجا هستم تا شکایت کنم که ما یک دمکراسی داریم. دمکراسی ای که با گرسنگی توأم است.

اگر کسی در این میان به فکرش برسد که کالاهای اضافی را بجای نابود کردن، در میان نیازمندان تقسیم کند، دست کم ساده لوحی بیش نیست

خیزش آبان تنها لحظه ای بود از روندی پایدار تر. لحظه ای از جنبشی در حال عروج که از دی ماه 96 و حتی از ماههائی پیش از آن آغاز شده بود و اکنون برای دومین بار مغلوب جدال بزرگتری می شد که در عرصۀ ژئوپلیتیک در جریان بود و جنبش براندازی به عنوان بازوی یک سر این جدال در داخل عمل می کرد. خیزش مغلوب شد اما آن جنبش تازه در آغاز راه است.

 زمان آن فرا رسیده است که از خیزشهای موردی و کور فراتر رفته و جنبشهائی فراگیر بر مبنای امر طبقاتی را شکل دهیم. امروز دستیابی به چنین جنبشی امری است شدنی. امروز زنان و مردان فهیمی پیدا شده اند که به این مهم واقفند و در این مسیر تلاش می کنند. این تلاشها باید هماهنگ تر شوند. و بیش از همه، از لمپنیسم زائدۀ لیبرال-فاشیسم باید فاصله گرفت.