1-
"در جریان یک گردهمایی که در پایتخت ونزوئلا در دفاع از آزادی بیان صورت گرفت، درگیری‌هایی میان مردم و نیروهای امنیتی پیش آمد. در کاراکاس، پایتخت ونزوئلا هزاران جوان در دفاع از آزادی بیان به خیابان رفتند و با سد مأموران روبرو شدند. مأموران برای متفرق کردن جوانان به طرف آنها گاز اشک‌آور شلیک کردند. جوانان نیز چند خودرو را به آتش کشیدند و با سنگ و آجر به مأموران حمله کردند.
گردهمایی در بزرگداشت دهمین سالگرد تعطیلی یک کانال تلویزیونی مستقل بود که هوگو چاوز، رئیس جمهور پیشین ونزوئلا، دستور بستن آن را داد. از آن زمان “رژیم سوسیالیستی” بیش از پیش به کنترل رسانه‌های آزاد پرداخت". روزنه، ارگان خبری حزب کمونیست کارگری ایران
2-
دیه گو آرماندو مارادونا، فوتبالیست افسانه ای آرژانتین، پاسخ دندان شکنی به انریکه کاپریلس، رهبر لیبرال-فاشیست اعتراضات ونزوئلا داد. مارادونا روز سه شنبه گذشته در یادداشتی در فیس بوک شخصی اش نوشته بود "ما تا مرگ چاویست باقی خواهیم ماند. اگر مادورو دستور دهد، برای یک ونزوئلای آزاد لباس یک سرباز خواهم پوشید تا بر علیه امپریالیستهائی بجنگم که می خواهند پرچم ما را که مقدس ترین چیز برای ماست از دستمان بگیرند".
کاپریلس در نقد مارادونا اظهار داشت که او "اگر قرار بود با 15 دلار در ماه زندگی کند" از دولت چپگرای ونزوئلا حمایت نمی کرد. انتقادی که بی جواب نماند و پاسخی شایسته همراه داشت. پاسخی که بیش از یک پلمیک سیاسی است.
مارادونا نوشت: "کاپریلس، پا روی دم من نگذار. من به خوبی می دانم که زندگی با هفت برادر و چیزی برای خوردن نداشتن یعنی چه. آرزو میکردم که ما همان 15 دلار را داشتیم. تفاوت بین من و تو این است که من هیچگاه خودفروخته نشدم". او تصویری از خانۀ دوران کودکی اش را نیز منتشر کرد. انسان شریفی از دل تودۀ مردم کوچه و خیابان که به ریشه های طبقاتی اش وفادار ماند.
دقیقا همین نیز تفاوت بین کمونیسم معاصر، کمونیسم متعهد به امر طبقاتی و چپ خود فروخته است.
21 مرداد 96
12 اوت 2017