مهاجرین

برخلاف مهاجرایرلندی و ایتالیائی و افغانستانی و ترکی که همراه با خانواده و برای تأمین یک زندگی عاری از فقر دست به مهاجرت می‌زد، خصلت نمای نسل مهاجرین امروزی فقدان همبستگی با خانواده‌ای که پشت سر می‌گذارد و با مردم محله و کوچه و خیابان زادگاه خود است. همین هم هست که مهاجر را به همین سادگی می تواند به ابزار بازی قدرتهای حاکم تبدیل کند. تا حد تبدیل به مزدور. از دل مهاجرین امروزی ممکن است سرباز ناتو دربیاید، ساکو و وانزتی اما از دل این مهاجرین در نمی‌آید. اعتصاب‌شکن حتما، سازمانده اعتصابات کارگری اما هرگز.

ما شاهد سیل عظیم مهاجرت افغانها به ایران در دولت سیزدهم بودیم و موج افغان هراسی جدید نیز در ادامه همان سیاست مرزهای باز در دولت سیزدهم واقع شد. باید در نظر گرفت که بیش از 8000 کارخانه و شهرک صنعتی در دولت سیزدهم احیا شدند. تامین نیروی کار آنها یکی از مولفه های مهمی بود که به نقش دولت در ادامه کار این شهرکهای صنعتی وابسته بود. این شرکتهای صنعتی به نگهبان، آشپز، نیروی خدماتی و ماهر صنعتی نیاز داشت. با این توضیحات باز شدن مرزهای کشور به روی نیروی کار مهاجر افغانی یکی از ضروریات بود. و چه فرصتی برای بورژوازی هار ایران بهتر از این که در شرایط ملتهب و فقر و بیکاری بوجود آمده در افغانستان بعد طالبان، در جذب کارگران ارزان مهاجر افغان عمل نماید.