در دنیای "متمدن" امروز کشتار انسانها بهر شکلی محکوم نیست. بستگی دارد که مقتولین اهل کجا باشند و بوسیله چه کسی کشته شده باشند. اگر اهل اودسا باشند و مخالف دولت دست نشانده غرب، مرگ بصورت سوزاندن هم حق شان است. بخصوص اگر کارگرهم باشند و بشود آنها را در ساختمان اتحادیه شان سوزاند. یا اگر اهل دونتسک باشند و خانه هایشان با گلوله های توپ دولت دمکراتیک اوکراین بر سرشان خراب شود. و یا اگر اهل سوریه باشند و بدست جهادیون ( بقول چپ،"انقلابی " و بقول جان مک کین رزمندگان آزادی " Freedom Fighters ") سربریده شوند، و یا اگر مسافران هواپیمایی باشند که از بخت بدشان با آرم خطوط هوایی روسیه پرواز کنند، ویا در بازاری در لبنان سرگرم خرید آذوقه ای برای زنده ماندن باشند و یا در مسجدی در عراق در حال نماز و یا در مجلس عروسی ای در یمن در حال جشن باشند.
در سوریه از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱4 جهادی " انقلابیون" های فرستاده شده بوسیله غرب و مسلح شده با پول کشور های عربی با عبور از خاک ترکیه در سوریه، کشتند و گردن زدند وسوزاندند صدایی از "تمدن" شنیده نشد تا آن موقع همه چیز خوب بود. اردوغان هم مشکلی نداشت تنها اسد و روسیه و جمهوری اسلامی و حزب الله بد بودند.
تا این که داعش به عراق حمله کرد و یک خبرنگار غربی را گردن زد (و این هم از عجایب این جنگ کثیف است که اولین قربانی نمایش مرگ داعش فرزند یک فعال شناخته شده ضد جنگ بود و خود نیز در شمار خبرنگاران ضد جنگ بود) ناگهان تمدن از خواب بیدار شد ویادشان افتاد که انسانیت در خطر افتاده است. چپ شروع به آه و ناله از وحشیگری داعش کرد. سپس داعش زیر چتر حمایت ترکیه به کوبانی حمله کرد و از آن لحظه به بعد کل چپ هم به همراه "تمدن" به جنب و جوش افتاد. اعلامیه بود که پشت هم صادر میشد. هر سازمان چپی در محکومیت داعش و "وحشیگری اسلامی" از سازمان بغل دستی سبقت می گرفت و دولت اردوغان هم ناگهان فاشیست شد و آماج حملات قرار گرفت. انگار که انسانها فقط کورد و در کوبانی اند. امروز هم همه شان در لباس تمدن گریان و ناراحت پاریس.
در این ارکستر به راه افتاده توسط چپ پروغرب در مدیای مجازی به همه چیز پرداخته میشود بجز پاسخ به یک سوال و آن این که این هم دردی شما به این شدت و حدت زمان سوزاندن کارگران اوکراینی در اودسا و کشتار مردم لیبی، لبنان، سوریه، فلسطین و عراق کجا بود.
لازم نیست بر این تأکید شود که کشتار آدمهای بیگناه تا چه حد جنایتکارانه است. مسأله ابراز همدردی نیست. مسأله این است که این اعلام تعلق به اردوی بورژوازی غرب است که پشت این ابراز همدردی ها خود را پنهان میکند. همان غربی که کارنامه درخشانی در سلاخی سوریه از خود به جا گذاشته است. نگاهی به بخشی از واقعه نگاری این کارنامه گویای حقایق بسیاری است:
دسامبر 2012، روزنامه گاردین:
"فرانسه به مهم ترین پشتیبان اپوزیسیون مسلح سوریه تبدیل شده است و اکنون مستقیما در حال تأمین مالی گروههای شورشی پیرامون حلب به عنوان بخشی از تلاشی تازه برای سرنگونی اسد است. منابع دیپلماتیک گفته اند که در ماه گذشته مقادیر زیادی پول توسط عوامل دولت فرانسه در امتداد مرز ترکیه به فرماندهان شورشی داده شد. این پول برای خرید اسلحه و مهمات مصرف شد تا بر علیه نیروهای وفادار به دولت به کار گرفته شود." ( اینجا )
اکتبر 2012، روزنامه نیویورک تایمز:
" گفته می شود کمک های تسلیحاتی فرستاده شده برای شورشیان به نفع جهادی ها در سوریه است. بنا بر اظهارات مقامات غربی، بیشترین سلاحی که به خواست عربستان سعودی و قطر برای مبارزه با دولت اسد در اختیار گروههای شورشی سوری قرار میگیرند به دست جهادی های تندروی اسلامی میرسند و نه به دست گروههای سکولار اپوزیسیون که غرب خواهان تقویت آنان است. (اینجا)
آگوست 2014، کانال 24 فرانسه:
" اولاند تحویل اسلحه به شورشیان سوریه برای مبارزه با رژیم بشار اسد را تائید کرد. " (اینجا)
آوریل 2015، خبرگزاری رویترز:
قرارداد 7 میلیارد دلاری جنگنده های رافال بین فرانسه و قطر. دولت فرانسه در روز سه شنبه اعلام کرد قطر توافق کرده است که 24 هواپیمای جنگنده رافال ساخت داسال به ارزش 6.3 میلیارد یورو را برای افزایش قدرت آتش نظامی خویش در منطقه ای به طور روزافزون متلاطم خریداری کند. (اینجا)
جون 2015، العربیه انگلیسی:
عادل الجبیر وزیر خارجه عربستان سعودی اعلام داشت که عربستان سعودی و فرانسه در روز چهارشنبه در جریان دیدار کوتاه شاهزاده بن سلمان، ولیعهد عربستان از پاریس، در مورد انعقاد قراردادی 12 میلیارد دلاری توافق نمودند. (اینجا)
سپتامبر 2015، نیویورک تایمز:
فرانسوا اولاند: اسد باید برود. فرانسو اولاند رئیس جمهور فرانسه در روز دوشنبه در مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد که کشورش برای پایان دادن به جنگها در سوریه و در چهارچوب تلاشهای بین المللی "مسئولیتهای خود را خواهد پذیرفت" اما این مناقشه هنگامی حل خواهد شد که بشار اسد از قدرت برکنار شود. (اینجا).
فرانسوا اولاند در کاخ مسمک در ریاض، 2013
نوید پایور
16 نوامبر 2015